Οι περισσότεροι από εμάς δεν θα το κάνει, και, ακόμη και όσοι από εμάς έχουν-μετά από τόσα χρόνια-, θα μπορούσε κάλλιστα να θυσιαστούν κατά τη διάρκεια των τελικών γιορτές για να τιμήσουν τη δύναμη του Φαραώ. Κανείς δεν μπορεί να πει. Το μόνο που ξέρω είναι τα σχοινιά που δαγκώνει τη σάρκα μας, τις μέρες, το ανελέητο μαστίγιο, το έργο στο χέρι.
Και κάτι ακόμα: αν υπάρχει σωτηρία για μας, σίγουρα δεν θα θέσει μέσα απάθεια. Έτσι πιέζω, πιέζω το καλύτερο που μπορώ, λαμβάνοντας τη δύναμή μου από το εσωτερικό, μυστικό, θαυμαστά σημεία. Επειδή πιστεύω ότι με μια διαφορετική κατάσταση των πραγμάτων. Δεν έχω δει ποτέ, εγώ κατά πάσα πιθανότητα δεν θα δείτε ποτέ, αλλά πιστεύω. Έτσι πιέζω.
Και ξαφνικά έρχεται ο ανελκυστήρας, η απρόσμενη δύναμη? Σαν χάδι του σιδήρου, όπως το σταθερό φτερό ενός αόρατου αετού, που μου επάνω, αβίαστη, υπερφυσικές και ακόμη κάπως εξοικειωμένοι.
Δεν σκεφτόμουν γι 'αυτούς, γιατί δεν το σκέφτηκα καθόλου?, Αλλά οι άλλοι με είδε, και πήραν ιδέες. Τους τρέφονται. Έτσι πήρα τρέφονται.
Σχετικές θέσεις:
Το κλειδί, αν με ρωτάτε ...
Ένα απόσπασμα και δύο προειδοποιήσεις
Nacho και οι πρωταρχικές δυνάμεις
Ένα αστείο καλοκαίρι
Το πιο βρώμικο τέχνασμα Παραγωγικότητας ποτέ
