Έμοιαζε σαν μια καλή ιδέα στην αρχή, αλλά δίσταζα πολύ και στο τέλος δεν είχα προσθέσει το ακόλουθο απόσπασμα από τον Κάρολο Δαρβίνο στη βάση δεδομένων μου:
Ένας άνθρωπος που τολμά να σπαταλήσει μια ώρα που δεν έχει ανακαλύψει την αξία της ζωής.
Γιατί δισταγμό; Στην πραγματικότητα, συμφωνώ απολύτως με αυτό? Έχω πάντα ένα πολύ δραστήριο άτομο, και, επιπροσθέτως, όπως εγώ ταξιδεύουν κατά μήκος των διαφόρων ηλικιών του ανθρώπου, γίνομαι όλο και περισσότερο ενήμεροι της το δώρο της ζωής και της σπανιότητάς του.
Αλλά η προσφορά ήταν κάπως εξαπάτηση σε μένα, δεν έχει την «άμεση γροθιά» που θα απαιτούν από οποιαδήποτε από αυτές τις «λεπίδες σοφία». Μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον δύο αιτίες για αυτό (και φυσικά, εννοώ να προσβάλω κανέναν να Charlie):
1) Αλήθεια, αλλά όχι άμεση αλήθεια
Η πρόταση, όπως είναι, μπορεί να ακούγεται λίγο παραπλανητική, σαν μια απλή κλήση για busyness. Αλλά busyness από μόνη της δεν μπορεί να έχει αντικείμενο (απλά κοιτάξτε γύρω σας) Το πρόβλημα είναι ότι οι σπασμωδικές κοινωνία μας έχει συνδέσει το "χάσιμο χρόνου" στον εγκέφαλό μας με την "απραξία" που δεν είναι αλήθεια:.. Απραξία χωρίς αντικείμενο, εκτός από μία τρόπος για να αποδείξετε ότι είστε μόνοι σας εκτιμώ, είναι μερικές φορές απαραίτητη μεταξύ των περιόδων δραστηριότητας, όπως η αναπνοή ή καρδιακών παλμών σε δύο στάδια που εξαρτώνται από το ένα μετά το άλλο. Σημειώστε εδώ δεν μιλώ για την "αντανάκλαση" ή "διαλογισμός" περιόδους, αλλά για να κάνει τίποτα, αφήνοντας τον εαυτό σας πάει, επιβράδυνση, απλά είναι. Έτσι, εν ολίγοις, υποθέτω για να κάνει την εργασία εισαγωγικά για μένα, εγώ » δ χρειάζεστε ένα σφυρί αρκετά μεγάλη για να συντρίψουν ότι η άσχημη σχέση μεταξύ "χάσιμο χρόνου" και "αδράνεια".
2) Μερικοί άνθρωποι δεν το πάρει
Δεν πίστευαν ότι υπήρχαν, αλλά έχω γνωρίσει κάποιους ανθρώπους που πραγματικά είστε σαν τα ζώα, με όλη την εμφάνιση της ύπαρξης νεκρών. Οι άνθρωποι αυτοί λειτουργούν συνήθως ως πολύ τα ζώα, χωρίς την παραμικρή ερώτηση, και να αντέχει φορτία δεν θα είναι σε θέση ακόμη και να εξετάσουμε. Συνήθιζα να τους περιφρονούν, αλλά ως συνήθως δεν ήταν μόνο μια μάσκα για τον φόβο: αυτό το είδος των ανθρώπων που μου χτυπήσει με τον ίλιγγο του κενού, του θανάτου είναι οι άνθρωποι που εργάζεται σε ένα μήκος κύματος είναι απολύτως διαφορετική από τη δική μου..
Και υποθέτω ότι αυτό το είδος των ανθρώπων που θα χρησιμοποιούν καμία ρητή πρόσκληση για την αδράνεια ως άλλοθι για τους πέτρα-όπως υπόλοιπο, για την είσοδο στην ανατριχιαστική "εκτός λειτουργίας" τους.
Είναι επίσης αλήθεια ότι η προσφορά έχει απομονωθεί από το πλαίσιό του, ο Δαρβίνος προχώρησε ίσως αργότερα να εξηγήσει τις αρετές του «δημιουργικού ελεύθερου χρόνου" (μία ακατανόητη έκφραση σε πολλούς θνητούς)? Ή ίσως είναι ακριβώς αυτό που έγραψε από μια διαφορετική εποχή, από έναν κόσμο όπου η αδράνεια δεν θα πρέπει να ενθαρρυνθούν (φορτία βρετανικές ταινίες και σειρές του BBC έχουν σφυρηλατηθεί μέσα στο μυαλό μου μια ειδυλλιακή εικόνα των εξοχικών σπιτιών, πολλές ώρες με τα πόδια με ένα βιβλίο στο ένα χέρι, το τσάι πριν από το κρίκετ, οι επισκέπτες που φθάνουν σε άρματα για να μείνουν μερικές εβδομάδες, να καταλάβετε την όλη εικόνα ...)
Έτσι, το μήνυμα για τη θέση αυτή είναι απλή, αλλά είναι καλό να το επαναλάβω τώρα και έπειτα γιατί ποτέ δεν παίρνει αρκετή έκθεση: επιβραδύνει. Ηρεμήστε. Μήπως με το να μην κάνει. Όλα συνωμοτούν εναντίον του δέντρου, όπως τα πρότυπα του σώματός σας, την καρδιά και το μυαλό σας.
Αλλά από την άλλη πλευρά, δεν κοιμούνται ποτέ σαν πέτρα. Επειδή πέτρες δεν ονειρεύονται.
Πόσο δημιουργική είναι ελεύθερο χρόνο σας; Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάνατε τίποτα και άρεσε; Έχετε κάποιες συμβουλές για όσους αισθάνονται λίγο "πετρώδη" μερικές φορές;
Σχετικές θέσεις:
Το κλειδί, αν με ρωτάτε ...
Nacho και οι πρωταρχικές δυνάμεις
Δεν χρειάζεται φιλοσοφία, εσείς;
Sick (αλλά όχι κουρασμένος)
Γιατί χρειαζόμαστε μαλάκες
