De meesten van ons zal het niet gehaald, en zelfs die van ons die doe-na zoveel jaren-, kan net zo goed worden opgeofferd tijdens de laatste viering van de macht van de farao eren. Niemand kan vertellen. Alles wat ik weet is de touwen bijten ons vlees, de dagen, de genadeloze zweep, de taak bij de hand.
En nog een ding: als er een redding voor ons is het zeker niet liggen in apathie. Dus ik duwen, duw ik het beste wat ik kan, met mijn kracht uit innerlijke, geheime, wonderbaarlijke plaatsen. Omdat ik geloof in een andere stand van zaken. Die ik ooit heb het niet gezien, ik waarschijnlijk nooit zien, maar ik geloof. Dus ik duwen.
Dan opeens komt de lift, de onverwachte kracht, als een streling van ijzer, zoals de gestage vleugel van een onzichtbare adelaar, met mij op, moeiteloos, bovennatuurlijke en toch enigszins vertrouwd.
Ik was niet aan hen denken, want ik dacht niet helemaal, maar de anderen zagen mij, en ze hebben ideeën. Ik voerde ze. Dus ik kreeg het bruidspaar.
Gerelateerde berichten:
De sleutel, als je het mij vraagt ...
Een offerte en twee waarschuwingen
Nacho en de oerkrachten
Een grappig zomer
De Dirtiest Productiviteit Trick ooit
